• Jeffrey van Rossum

Miniblog #49 Geluid komt door de achterdeur


De helft van de filmervaring bestaat uit geluid (de andere is uiteraard beeld). Geluid is een optelsom van dialoog, muziek en overig geluid. Visuele informatie komt heel direct binnenkomt, terwijl geluid veel meer onderbewust binnenkomt. Je kan kiezen waarnaar je kijkt, maar het is moeilijker om te kiezen waarnaar je luistert. Bovendien is geluid 360 graden om ons heen waar te nemen, visueel zijn we beperkt tot wat er voor ons te zien is. Het mooie in film is de combinatie, het audiovisuele. Geluid kan de perceptie van het beeld enorm beïnvloeden.


Dat we orkestrale muziek binnen een film pikken zonder dat we een orkest zien spelen is al bijzonder. Dat we muziek soms niet eens doorhebben terwijl het onder de film zit is nog meer bijzonder. Vaak is de totale hoeveelheid muziek in de werkelijkheid veel meer dan je denkt te hebben waargenomen tijdens het kijken van de film. En hoewel filmmuziek soms even zijn momentje mag hebben, werkt de meeste filmmuziek onopvallend en komt het binnen via de achterdeur. Het dringt binnen tot ons onderbewuste en daarmee kan de muziek sturen wat je denkt of voelt. Aan de componist is het om dat niet te overdreven te doen. Of zoals Amelia Hartley, music supervisor van oa. Black Mirror en Peaky Blinders zegt:


“You don’t want to drag your viewer through the narrative; you want the music to gently nudge them in the right emotional direction, without thumping them in the face with it.”

0 views